Zou het mogelijk worden om in de toekomst een ongelimiteerde voorraad donorhaar te hebben?

Uitgangspunt: Omdat is vastgesteld dat de haarfollikel 2 groeikernen heeft, zou het dan mogelijk zijn om door het delen van die follikels meer haren te laten groeien?

Materiaal en methode: De studie is gedaan met 5 gezonde mannelijke cliënten. Bij iedere cliënt werden door middel de FUE methode 45 follikels geoogst. In totaal dus 225 follikels. Deze werden onderverdeeld in 3 groepen:

  • Bij groep A werd het bovenste 1/3 deel van de follikel in de het donorgebied achter gelaten en 2/3 gebruikt voor transplantatie.
  • Bij groep B werd de helft van de follikel achtergelaten en de andere helft gebruikt voor transplantatie.
  • Bij groep C werd het bovenste 2/3 deel in het donorgebied achter gelaten, en het overgebleven deel gebruikt voor haartransplantatie.

Resultaat: De haargroei werd geëvalueerd een jaar na de transplantatie.

Groep A:

donorgebied gemiddeld 20% hergroei

bovenhoofd: gemiddeld 84% hergroei

een winst dus van 4%

Groep B:

donorgebied gemiddeld 29,3% hergroei

bovenhoofd gemiddeld 68% hergroei

een verlies dus van 2.7%

Groep C:

donorgebied gemiddeld 41,3% hergroei

bovenhoofd gemiddeld 53,3% hergroei

wederom een verlies. Ditmaal 5.4%

Conclusie: Als de FUE methode wordt gebruikt om meer haren te maken is zij dus op deze manier niet geschikt. De extra opbrengst die bij groep A verkregen werd (4%) weegt niet op tegen de extra inspanning.

Resumerend kan gesteld worden dat deze studie het concept van haarvermeerdering met de FUE methode niet ondersteund. De FUE methode is vergeleken met de stripmethode “minimal invasive” maar de grote mate van “transsection” blijft een belangrijk probleem. De FUE methode met het doel van haarvermeerdering wordt dan ook niet aangeraden voor de gangbare haartransplantaties gezien de lage groeikans en de kans op haren met een mindere doorsnede, dunnere haren dus.

Bron: Uittreksel van een artikel uit Forum, het vakblad van de ISHRS voor “Hair Restoration Surgeons” Schrijvers: Dr.E. Er, Dr. M. Kulahci en Dr. E.Hamiloglu.

Share This